ลิเวอร์พูลคว้าตั๋วแชมเปี้ยนส์ ลีกแบบหืดจับ แต่โจทย์ใหญ่หลัง โมฮาเหม็ด ซาลาห์ คือความท้าทายที่น่ากังวล

เกมส่งท้ายฤดูกาลของ ลิเวอร์พูล สะท้อนภาพรวมของทีมได้อย่างชัดเจนที่สุด แม้จะเป็นฝ่ายครองเกมเหนือกว่า เบรนต์ฟอร์ด ตั้งแต่ครึ่งแรก ทั้งจำนวนโอกาสยิง การเข้าพื้นที่สุดท้าย และการสัมผัสบอลในกรอบเขตโทษคู่แข่ง แต่ปัญหาเดิมที่ติดตัวมาตลอดทั้งซีซั่นก็ยังไม่หายไป นั่นคือการเปลี่ยนความได้เปรียบให้เป็นประตูไม่ได้ ขาดความเฉียบคมในจังหวะสุดท้าย และเมื่อเข้าสู่ครึ่งหลัง ระดับพลังงานของทีมก็ลดลงจนแดนกลางเริ่มเสียการควบคุม เปิดทางให้คู่แข่งกลับมาเล่นง่ายขึ้น จนเกือบโดนลงโทษในช่วงท้ายเกม แม้สุดท้ายจะยังคว้าตั๋วไปเล่น ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก ได้สำเร็จ แต่ภาพรวมกลับให้ความรู้สึกเหมือนทีมกำลังเอาตัวรอดมากกว่าการจบฤดูกาลในแบบของสโมสรที่ควรมีมาตรฐานระดับลุ้นแชมป์

สิ่งที่น่าคิดที่สุดคือ ในวันที่แฟนบอลทั้งแอนฟิลด์ร่วมกันขับขานส่งท้าย โมฮาเหม็ด ซาลาห์ เขายังคงเป็นแนวรุกที่อันตรายที่สุดของทีม แม้ฟอร์มโดยรวมในฤดูกาลนี้จะไม่อยู่ในระดับสูงสุดเหมือนหลายปีก่อน แต่จากเกมนี้เขายังทำได้ทั้งการยิงมากที่สุดในทีม สัมผัสบอลในกรอบเขตโทษคู่แข่งมากที่สุด เลี้ยงผ่านคู่แข่งได้มากที่สุด สร้างโอกาสให้เพื่อนร่วมทีมได้ดีที่สุด พร้อมจบเกมด้วยหนึ่งแอสซิสต์และอีกหนึ่งจังหวะที่ยิงชนเสา นี่จึงกลายเป็นสัญญาณเตือนสำคัญว่าโครงสร้างเกมรุกของ ลิเวอร์พูล ยังพึ่งพาความสามารถเฉพาะตัวของ ซาลาห์ มากเกินไป ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณภาพระดับเวิลด์คลาสของเขาช่วยปิดช่องโหว่ในระบบเอาไว้ แต่เมื่อเจ้าตัวไม่ได้อยู่ในเวอร์ชันที่แบกตัวเลขยิงและจ่ายมหาศาลเหมือนเดิม ปัญหาที่ซ่อนอยู่ก็เริ่มชัดขึ้นทันที ทั้งเกมรุกที่ตัน ความเร็วในการเปลี่ยนจากรับเป็นรุกที่ลดลง และการขาดนักเตะที่สามารถแบกเกมในจังหวะสำคัญได้จริง แม้ อูโก้ เอกิติเก้ จะมีบางช่วงที่ดูมีแวว และ ฟลอเรียน เวียร์ตซ์ จะสร้างความหวือหวาได้เป็นระยะ แต่ทั้งคู่ยังต้องพัฒนาความสม่ำเสมอและการตัดสินใจในพื้นที่สุดท้าย ขณะที่ อเล็กซานเดอร์ อิซัค ก็ยังมีคำถามเรื่องความฟิตและความพร้อมทางร่างกาย

ด้วยเหตุนี้ ตลาดนักเตะซัมเมอร์ของ ลิเวอร์พูล จึงไม่ใช่แค่เรื่องการเพิ่มขุมกำลัง แต่เป็นภารกิจในการสร้างอัตลักษณ์เกมรุกใหม่ให้ชัดเจนกว่าเดิม ความกดดันจึงตกไปอยู่ที่ FSG และการสนับสนุน อาร์เน่อ อย่างเต็มรูปแบบ เพราะเมื่อสโมสรเลือกเดินหน้ากับผู้จัดการทีมคนเดิม ก็จำเป็นต้องมอบทีมที่เหมาะสมกับแนวทางของเขาอย่างแท้จริง สโมสรแห่งนี้มีทรัพยากร ค่าเหนื่อย และโครงสร้างระดับหัวแถวของลีก เป้าหมายจึงต้องเป็นการกลับไปลุ้นแชมป์ ไม่ใช่ต้องมาดิ้นรนเพื่อท็อปไฟว์จนถึงนัดสุดท้าย แฟนบอลอาจเข้าใจปัจจัยเรื่องอาการบาดเจ็บและผลกระทบทางจิตใจที่เกิดขึ้นตลอดฤดูกาล แต่ความอดทนย่อมมีขีดจำกัด และซีซั่นหน้าจะเป็นบทพิสูจน์สำคัญว่า ลิเวอร์พูล พร้อมกลับมายืนในจุดที่ควรอยู่หรือไม่ ท้ายที่สุด สิ่งที่งดงามที่สุดในเกมนี้อาจไม่ใช่ผลการแข่งขัน แต่เป็นเสียงจากเดอะ ค็อป ที่ยังร่วมร้องเพลงอย่างพร้อมเพรียงท่ามกลางฤดูกาลที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและความผิดหวัง นั่นคือหัวใจของ ลิเวอร์พูล ที่ยังไม่เปลี่ยนไป และตอนนี้หน้าที่ของสโมสรคือการทำให้ศรัทธานั้นกลับมามีความหมายอีกครั้ง